“Druksels”

Vanwaar die naam? Ik combineer meerdere grafische technieken, maar zonder gebruik te maken van een drukpers. Mijn werken zijn dus unica.

Ik schilder niet met een kwast, maar met spatels en rollers, soms met behulp van sjablonen. Op mijn “palet”, een glasplaat van 150cm x 75cm, meng ik de kleuren  van mijn oliedrukinkten). Meestal maak ik daar al een compositie, die ik ophaal met zware, tot 50 cm brede rubberen rollers en overbreng op voorbewerkt karton. 

Vergeleken met het schilderen met een kwast ben ik veel beperkter in mijn mogelijkheden. Ik moet heel veel technieken verzinnen om te voorkomen dat een roller enkel een vierkant vlak uitrolt. Maar daar staat ook veel tegenover:

De kleuren van mijn oliedrukinkten zijn wonderbaarlijk mooi, want heel erg verzadigd van pigmenten. Open ik de pot “groen”, dan zie ik daar  een intens donkere, bijna zwarte verfemulsie, maar eenmaal verdund ontstaat het prachtigste, helderste lichtgroen. Het mengen van de kleuren op mijn “palet” is vaak het begin van mijn werk. Van daaruit denk ik verder. Ik kijk naar vormen van kleurvlakken, hun relatieve grootte, de homogeniteit of gestructureerdheid, naar de manier waarop kleurvlakken op elkaar aansluiten –abrupt, zacht, vibrerend-, naar hun relatieve gewicht, het ritme in de opeenvolging van kleurvlakken en zo voort. Ik wil graag dat alle onderdelen van het schilderij iets met elkaar doen, waardoor de blik van de beschouwer rustig vastgehouden wordt.

Ik weersta de verleiding, om titels aan mijn werken te geven. Als mensen ernaar kijken, zeggen ze namelijk vaak voor mij verrassende dingen, die toch ook weer dicht bij mijn eigen associaties komen. Daar ben ik dan blij mee en dat laat ik graag zo.

Recentelijk gebruik ik ook nauwelijks meer de structuren van gevonden voorwerpen, die overal in mijn vroegere werk opduiken. Ik wil niet appelleren aan het verstand en ook niet al te zeer aan de zichtbare werkelijkheid.  Wat in die jaren is gebleven is mijn hang naar wilde ingrepen. Als ik mij bij voorbeeld herinner dat onder een donker kleurvlak een kontrasterende kleur verborgen zit, dan kan ik heel impulsief mijn spatel  door dat donkere kleurvlak heenschuiven. Dat pakt misschien heel lelijk uit, maar soms zit “lelijk” toch ook weer spannend dicht bij “mooi”! Mogelijk raakt ook alles uit zijn voegen en begint het zoeken naar een compositie opnieuw, maar dit soort avonturen leidt vaak weer tot iets heel nieuws, en dat is precies waar ik altijd naar op zoek ben.